ការសិក្សាថ្មីមួយបានរកឃើញថា ការរត់យឺតៗមិនបង្ខំធ្វើឱ្យយើងមានការហត់នឿយតិចតួច ព្រមទាំងធ្វើឱ្យល្អប្រសើរសម្រាប់សាច់ដុំរបស់យើងជាជាងការដើ រញាប់។ នេះពីព្រោះតែ ការរត់ក្នុងល្បឿន២ម៉ែត្រក្នុង១វិនាទីអាចជួយឱ្យសាច់ដុំកំភួន ជើងធ្វើការបានគ្រប់គ្រាន់ជាជាងការដើរញាប់។ ចលនាដ៏គ្រប់គ្រាន់នេះនឹងជួយឱ្យសាច់ដុំបញ្ចេញថាមពលបន្ថែមទៀត ដែលប្រការនេះនឹងធ្វើឱ្យកម្រិតសរីរាង្គ Staminaកើនឡើង ។ ក្រុមអ្នកស្រាវជ្រាវមកពីសាកលវិទ្យាល័យ North Carolina State Universityសហរដ្ឋអាមេរិកបានចង្អុលបង្ហាញថា ការដើរញាប់ធ្វើឱ្យសាច់ដុំធ្វើការខ្លាំង ប៉ុន្តែថាមពលវាផ្តល់ឱ្យតិចទៅវិញ ដែលភាពមិនគ្រប់គ្រាន់នេះទីបំផុតនឹងធ្វើឱ្យសរីរាង្គ Staminaរបស់យើងថយចុះ។
ទោះជាយ៉ាងណាក្តី ការរត់ក្នុងល្បឿនត្រឹមតែ២ម៉ែត្រក្នុងមួយវិនាទីពិតជាជួយឱ្យ សាច់ដុំផ្លាស់ប្តូរកម្លាំងយឺតៗ និងផ្តល់នូវថាមពលបន្ថែមទៀតបើទោះបីជាវាមិនបានធ្វើការខ្លាំង ក៏ដោយ។ សាស្ត្រាចារ្យដឹកនាំការស្រាវជ្រាវ វេជ្ជបណ្ឌិត Dr. Gregory Sawickiបាននិយាយថា ការរកឃើញលើកនេះក៏បានបង្ហាញពីមូលហេតុមួយដែល«កីឡាដើរល្បឿន»ពុំ មានអ្នកចូលរួមច្រើន។ លោកថា ៖« ការដើរល្បឿន សាច់ដុំមិនធ្វើការគ្រប់គ្រាន់ទេ ដូច្នេះការផ្លាស់ប្តូរទៅជារត់គឺក្នុងគោលបំណងដើម្បីបង្កើនសមត្ថ ភាព និងភាពស្រណុកសុខស្រួល ជាពិសេសធ្វើឱ្យមានថាមពល»។
លោកបន្ថែមថា៖«ជាជាងអ្នកប្រណាំងដើរអូឡាំពិក មនុស្សជាទូទៅយល់ថា ពួកគេរត់ស្រួលជាងដើរនៅពេលដែលពួកគេចាប់ធ្វើចលនាទៅមុខ២ ម៉ែត្រក្នុងមួយវិនាទី គឺប្រហែលជា៧,២៤គីឡូម៉ែត្រក្នុង១ម៉ោង។ ចលនាសាច់ដុំមិនបានល្អត្រឹមត្រូវទេ ខណៈដែលអ្នកដើរកាន់តែលឿនទៅៗ តែនៅពេលអ្នកប្តូរពីដើរមករត់វិញ សាច់ដុំដដែលនោះនឹងក្លាយទៅជា Staticដែលជាមែកធាងនៃយន្តសាស្ត្រពាក់ព័ន្ធទៅលើការធ្វើវិភាគនៃ ទម្ងន់ផ្ទុក(កម្លាំង ទំនាញរបស់កម្លាំង)នៅលើប្រព័ន្ធរាងកាយក្នុងលំនឹង static equilibrium៕